خانه / دلنوشته / نقطه اوج

نقطه اوج

ميدوني تو زندگي هر آدمي يه نقطه اي هست كه بايد خودش به تنهايي و به وقتش برسه به اونجا…آدما سعي ميكنن با استفاده از تجربه هاشون مسير درست و غلطو بهت نشون بدن و سعي ميكنن وادارت كنن بر اساس نظر شخصي و يا تجربه ي اونا تصميم بگيري!هر كدوم از ما آدما ساعت ها،روز ها و حتي ماه ها زمان ميزاريم تا بتونيم اطرافيانمونو متقاعد كنيم مسير اشتباهي كه ما رفتيمو نرن…تاكيد داريم كه اين داستاني كه شروع كردن پايان خوشي نداره.سعي ميكنيم بهشون بفهمونيم كه اگه اينطوري ادامه بدن ضربه ي بدي ميخورن و ممكنه ديگه هيچ وقت نتونن اون آدم سابق بشن.باهاشون حرف ميزنيم،سنگ صبورشون ميشيم و فكر ميكنيم پس از گذشت زمان تونستيم اون تاثيري كه ميخواستيمو روي اونا بزاريم.
امّا آدما تو خلوت با خودشون دست به انتخاب ميزنن وجودت بايد ريسك پذير باشه.وقتي از اول بدوني انتهاي مسير چي در انتظارته ديگه هيچ لذتي از كل مسير نميبري!مثل يه فيلم كه وقتي پايانشو ميدوني همه ي هيجاناتش برات تكراري و عادي ميشه…
ما آدما خودمون بايد تجربه كنيم،گاهي وقتا بايد راه اشتباهو انتخاب كني دل به دريا بزني،بري جلو،حتي اگه شكست بخوري،اينطوري سعي ميكني خودت به تنهايي رو پاي خودت بايستي،بلند بشي و تصميم بگيري ميخواي به مسيرت ادامه بدي يا برگردي!
گاهي اوقات بايد به جاي حرف زدن با آدما بهشون خوب گوش بديم،پشيموني بهتر از حسرت خوردنه،آدمي كه دلشو ميزنه به دريا ميره جلو ميبينه و پشيمون ميشه،ياد ميگيره…ولي آدمي كه نميره،از دور تماشا ميكنه و حسرت ميخوره!
من فكر ميكنم آدما خودشون بايد برسن به اين نقطه كه بهش ميگن “نقطه اوج”
فراموش نكنيد نبايد سرزنش كنيد آدمايي رو كه به تنهايي رسيدن به نقطه ي اوج،اونا هيچ ترسي از سقوط ندارن هلشون ندين.

#مليكامودتپور

درباره ی alireza_acr

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شانزده − دوازده =