خانه / دلنوشته / مرز جنون

مرز جنون

آدم وقتي عاشق ميشه،يه خلاء رو براي هميشه درونش حس ميكنه،يه خلاء بزرگ مثل يه حفره كه هيچ وقت با هيچ چيز پر نميشه،حتي اگه همه چيز سر جاش باشه؛حتي اگه همه چيز خوب پيش بره باز يه جاي كار ميلنگه،اونم دقيقا همون خلاء كه جاي خاليش حس ميشه.

آدم وقتي عاشق ميشه به انزوا كشيده ميشه نه اينكه از آدما گريزان باشه امّا هيچ تمايلي به برقراري ارتباط با اونا نداره،بيشتر حس ميكنه تمايل داره با يك مشت خاطره يا چند قطعه عكس وقت بگذرونه.

اين تنها چيزي بود كه از عشق فهميدم عشق آدمو تا مرز جنون ميكشه و در آخر دست خالي مسيرِ برگشتو بهت نشون ميده،باور كن عشق اتفاق خوشايندي نيست وقتي ميوفته ديگه سنگ هم روي سنگ بند نميشه.

#مليكامودتپور

درباره ی alireza_acr

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک + پانزده =